بودلر ,شاعران ,است،

شارل بودلر معتقد بود هنرمند و شاعر حقیقی باید فقط آن چیزی را که می‌بیند و حس می‌کند، ترسیم کند و به ذات خودش وفادار بماند. شعر بودلر فلسفی نیست، او رمانتیک هم نیست که بخواهد احساس را جانشین خرد آدمی کند . او می‌خواهد توجه خواننده در یک جهان واقعی بماند، مثل نگاهی از پشت شیشه بدون هیچ فاصله‌ای و یا مثل اینکه در صبح روشن زمستانی جاده‌ای یا گذرگاهی در چرخش جاده یک لاشه را ببینید. زیبایی شناسی جدید که همزمان با زبانی فاخر است، پرتوهایی غالبآً برهنه بر روی مضمون‌هایی می‌ا‌ندازد که تا قبل از آن شاعران کمتر به سراغ‌شان می‌رفتند. اگر بودلر این چنین بود، قطعاً زندگی او هم در این مسئله بی‌تأثیر نبوده است، او بسیار بدبخت بود؛ از وقتی پدرش مُرد و مادرش با سرهنگ اوپیکِ نفرت‌انگیز ازدواج کرد، دیگر روی شادی به خود ندید؛ ناگفته نماند که هم‌اکنون نیز بودلر در کنار سرهنگ اوپیک در گورستان "مون پارناس" دفن است.

در شعر بودلر روح حافظ و بیشتر از او خیام هست، نمی‌دانم که آیا او آثار شاعران بزرگ فارسی‌زبان را خوانده بود یا نه؟! در شعر بودلر قرابت و شرق کم است، عطرهایی هست که از دوری و ضدیت می‌آید، و من تصورم بر این است که اگر بودلر اشعار شاعران فارسی‌زبان را می‌خواند، با آنها احساس نزدیکی می‌کرد.

منبع اصلی مطلب : وبلاگ دکتر عیسی پیری
برچسب ها : بودلر ,شاعران ,است،
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

آینا گروه : بی لعن و نفرین هیچ نوآوری ممکن نیست