شهری ,ریزی ,برنامه ,علمی ,ریزی شهری ,برنامه ریزی ,شهری ایران ,پایان نامه ,هیات علمیچه فکر می کردیم و چه شد؟

در برخی از مقالاتم از جمله "تکنولوژی و اندیشه تاملی در برنامه ریزی شهری: نقدی بر افسون اثبات گرایی در برنامه ریزی شهری ایران " یا " تبیین الگوی نااقلیدسی در برنامه ریزی شهری" و ... بر نقد ریشه ای ساختار معرفتی و هستی شناختی نظام نظری و آکادمیک برنامه ریزی شهری ایران متمرکز شده ام. اما با ورودم به عنوان یک عضو هیات علمی و آشنایی صمیمانه تر از روابط بین گروههای دانشگاهها و اعضای دیگر هیات علمی در سایر دانشگاه ها بیش از پیش بر خانه از پای بست ویران است معتقد شده ام. پذیرش دانشجوی ارشد و دکتری، پایان نامه ها و مقالات علمی پژوهشی و ... همه به سیاق " دلال" است.

هوسرل در اوایل قرن بیستم هشدار داده بود که بحران فلسفه در اروپا می تواند تمام نظام اجتماعی و اقتصادی و کدها و رمزگان فرهنگی را با آشوب و پریشانی همراه سازد. خلاء و یا فقدان فلسفه و نظریه به معنای علمی و پوپری آن در ساختار دانش برنامه ریزی شهری ایران مشهود است. پیامد آن نهایتا گرایش به ابزار گرایی نرم افزار در اسن دانش است. به طوری که در اغلب پایان نامه ها یا مقالات آنچه که تحت عنوان چارچوب نظری آورده می شود بیشتر به چسب و قیچی کردن گزاره های مرتبط یا نامرتبط شبیه است. متاسفانه این بدترین آسیب حال حاضر آکادمی ها و گروههای برنامه ریزی شهری است.

منبع اصلی مطلب : وبلاگ دکتر عیسی پیری
برچسب ها : شهری ,ریزی ,برنامه ,علمی ,ریزی شهری ,برنامه ریزی ,شهری ایران ,پایان نامه ,هیات علمی
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

آینا گروه : برنامه ریزی شهری آکادمیک ایران