یکی از دانشجویان خوبم به بیماری مبتلا شده است. از اینکه برایش نمی تونم کاری انجام بدم و با جو و فضای بوجود آمده فقط به کلاه خود چسبیده ام بسیار شرمنده ام...متاسفانه آنقدر استرس و فشار روحی چه از نظر استخدامی و چه از نظر مسایل اقتصادی و مالی و ... بر یک عضو هیات علمی وارد می شود که متاسفانه آدمی در گردنه های بسیاری گرفتار شده و بعضا حداقل اخلاقیات انسانی را فراموش می کند. بگذریم...

امیدوارم این دانشجوی من به زودی سلامتی خود را به دست آورد و با صلابت بر افق های نوپدید زندگی تکیه زند. تنها کاری که کرده ام همش دادن امیدواری بوده است. بازگرداندن روحیه صلابت و امیدواری و استقامت. و من اطمینان دارم که بر سختی ها و گرفتاری های بی شماری که مبتلا شده است فائق آمده و مثلا اساتیدی مثل من را شرمنده خواهد کرد....

به امید آن روز

منبع اصلی مطلب : وبلاگ دکتر عیسی پیری
برچسب ها :
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

آینا گروه : دانشجوی من